Teatri i lashtë i Dodonit

{

Teatri i Dodonit është një nga teatrot më të mëdha dhe më të ruajtur greke, me një kapacitet prej 18.000 njerëzish.

Teatri i lashtë i Dodonit

Teatri i Dodonit është një nga teatrot më të mëdha dhe më të ruajtur greke, me një kapacitet prej 18.000 njerëzish. Ishte një pjesë integrale e shenjtërores së Dodonit dhe ishte monumenti më i dukshëm për vizitorët që vinin nga jugu i zonës arkeologjike. Teatri  karakterizohej nga sipërfaqet e lakuara dhe mure mbajtëse dhe mbresëlënëse.  

U ndërtua gjatë shekullit të 3-të p. Kr. në kuadër të programit ambicioz të ndërtimit, që  administrohej nga Pirro, mbreti i Epirit, me qëllimin e rindërtimit të shenjtërores helenike duke i dhënë asaj një karakter monumental.

Shtrirja e madhe e teatrit u projektua për t’u përshtatur në gropën fizike të ultësirave të malit Tomaros. Për shkak të përmasave të saj të mëdha, u ndërtua duke përdorur një shtresë që u mbështet nga muret e ruajtura të zgjeruara nga gjashtë kulla, duke i dhënë formën përfundimtare karakterit monumental të teatrit. Dy kullat që ishin më afër orkestrës ishin mjaft më të mëdha se pjesa tjetër, sepse ato ishin përdorur si një shkallë në rreshtat e sipërme të vendeve për audiencën.

Shtylla e ndenjëseve u nda me dy korridore horizontale në tre pjesë dhe me nëntë shkallë vertikale në dhjetë kolona të ulëseve. Rreshti më i ulët i vendeve u quajt “proedria” në greqisht dhe u ndërtua me gurë të destinuar për zyrtarët ose të nderuarit. Kalimi për tek vendet ulëse kryehej nga shkallët dhe dalja e audiencës ishte në mes të ulëseve të rreshtit të sipërm.

Orkestra nuk ishte një rreth i plotë me një diametër prej 18.70 metrash. Në qendër të saj, ishte një gur i gdhendur që përbën bazën e altarit të perëndisë Dionis (Thimeli). Skena e teatrit ishte një ndërtesë drejtkëndore me dy kate me madhësi 31.20 x 9.10 metra. Në skajet e ndërtesës kishte dy dhoma prapaskene  katrore. Në anën veriore dhe jugore të skenës kishte shtigje Doriane që rrethonin shenjtëroren, ndërsa në skajet lindore dhe perëndimore kishte akses për aktorët dhe spektatorët në orkestër.

Monumenti u zbulua fillimisht nga arkeologu K. Karapanos gjatë viteve 1875-1878. Më vonë, u hulumtua nga profesori i arkeologjisë D. Euaggelidis dhe S. Dakaris (1929-1932), i cili vazhdoi gërmimin pas Luftës së Dytë Botërore, duke kontribuar në rindërtimin e teatrit.

Monumenti u zbulua fillimisht nga arkeologu K. Karapanos gjatë viteve 1875-1878. Më vonë, u hulumtua nga profesori i arkeologjisë D. Euaggelidis dhe S. Dakaris (1929-1932), i cili vazhdoi gërmimin pas Luftës së Dytë Botërore, duke kontribuar në rindërtimin e teatrit.